डोळे उघडे ठेऊन जगणाऱ्याला कोणत्याच गोष्टीची भीती नसते.जे सावध असतात त्यांना सर्व गोष्टींची चाळ लागते .मित्र कोण शत्रू कोण यांच्यातला ज्याला खरा फरक कळाला त्याला आयुष्यात जास्त भीती उरत नाही.
आपल्याच ताटात खाणारे आणि आपल्याच ताटात विष कालवणारे साप इथे कमी नाहीत.दोन भाकरीचे तुकडे असले तर कुत्रे ही जवळ येतील,तर अश्याच स्वार्थी माणसांचं काय वेगळी गोष्ट !
परंतु,एक फरक मात्र यांच्यात जाणवतो तो म्हणजे,कुत्रे बेइमानी कधी करणार नाहीत मग तो घरचा असो नाहीतर दारचा,मात्र माणूस त्याचा काय विस्वास?
तोंडावर गोड बोलणारे आणि मनात कपट ठेवणारे साप इथे खूप असतात.अश्या सापांना वेळीच ओळखून ठेचाव लागत ,नाहीतर हे तयार असतात आपल्याच दंश घ्यायला. वरवरून चांगला दिसणारा आत चांगला असेल याची काय खात्री? आणि वरून वाईट दिसणारे आत ही वाईट असेल याची ही काय खात्री ? रावणान सुधा सीतेला पळून नेताना एका ऋषीच रूप घेतल होत .
बाहेरची उंदर आणि घुशी ,आपण घरात शिरू देऊ नयेत.अश्या घुशी , उंदीर आपले घर उध्वस्त करायलाच बसलेले असतात.
कितीही भावनिक झालं तर अंत्करणातल्या गोष्टी कोणाला सांगू नये .
कारण ऐकणारा समजून च घेईल हे सांगता नाही येणार आणि समजल जरी तर तो कुणाला सांगणार नाही याची काय खात्री ?
आज मित्र वाटणारा उद्या शत्रू झाला तर ? स्वतःचे मनातले भेद कुणालाही कधी सांगू नये .त्यावर वेळोवेळी चिंतन करावं.अश्याने माणूस सतर्क राहीलच परंतु कोणत्याच घुशी,उंदीर ,कुत्रे आणि साप आपल काही बिघडू शकणार नाही …… —- निशिकांत कुटे.
चाणाक्ष नजरेतून.
