माणसांच्या संगती पेक्षा आता मला पुस्तकांची संगत जास्त आवडायला लागली . या बदलाचं कारण समजण्याला मला जास्त वेळ नाही लागला. आयुष्याचा भूतकाळ जर डोकावून बघितला तर एक गोष्ट प्रकर्षाने मला जाणवली , ती म्हणजे माणसाप्रमाणे पुस्तकांनी माझी साथ कधी सोडली नाही.ती मग लहान असोत किंवा मोठी असोत.
पुस्तकांमध्ये मला कधी कोणता गर्व ,अभिमान , द्वेष ,इर्षा ,वासना आधळून नाही आल्या. पुस्तकांनी मला नेहमीच आधार दिला.
मला जर विचारले सर्वात चांगला मित्र कोण तर मी पुस्तकच म्हणेल .
आजही मला माझ्या खोलीत माणसानं पेक्षा पुस्तक जास्त जवळ वाटतात.पुस्तकांचा जो लळा मला लागलाय,तो अतूट आहे. या पुस्तकानं बदल एवढा जिव्हाळा का वाटावा असाही मला प्रश्न पडतो ?
मी जेव्हा जेव्हा काही नवीन वाचतो तेव्हा तेव्हा माझ्या रंध्रात मला नवीन चेतना जाणवतात . खरच एखाद्या वाचकांचं आणि पुस्तकाचं कसं अंतर्मन जुळत असेल?
लिहणारा लेखक जो काही लिहतो आणि वाचणारा वाचक जेव्हा ते वाचतो तेव्हा लेखकांचं आयुष्य वाचक जगत असतो .मग ज्याने जेवढी जास्त पुस्तके वाचली त्याने तेवढी आयुष्य जगली असच म्हणता येईल.
मग एका आयुष्यात एवढी आयुष्य जगण्याचं पुण्य कुणाला भेटत!
तर ते फक्तं वाचन करणाऱ्याला . आणि या सोबतच महत्वाचं म्हणजे प्रत्येकाचा अनुभव सुधा वाचायला मिळतो, ज्याने करून आपण वेळीच सावध होतो आणि आपणाला कमी ठेचा मिळतात .
खरच ज्याला वाचनाची गोडी लागली ना ,त्याला मग दुसऱ्या कशाची गोडी लागणं कठीण. वाचन हे असं मद्य आहे की ते ज्यांनी प्राशन केल ,त्याला त्याची नशा आयुष्य भर नाही उतरवता येणार . हे वाचन म्हणजे काळ्या रात्री मधे लखं प्रकाश देणार, संकटात मार्ग निर्माण करणार, वाट हरवलेल्या माणसाला दिशा दाखवणार ,तिमिरातून तेजाकडे नेणार असत. ज्याला याची गोडी लागली तो पावन च झाला समजायचं . असा मनुष्य मग क्वचितच आयुष्यात अपयशी होईल.
आणि झाला तरी त्याला पुन्हा यशस्वी व्ह्यायला वाचनचं बळ देईल…NK
